Usłyszycie sonatę Mozarta...

   - Naczelniku - rzekł spokojnie Luo - to jest instrument muzyczny. Mój  przyjaciel jest dobrym muzykiem, naprawdę.

   Naczelnik wziął skrzypce i jeszcze raz dokonał oględzin. Po czym wyciągnął je w moją stronę.

   - Przykro mi, naczelniku - powiedziałem zażenowany - niestety nie gram zbyt dobrze.

   Nagle spostrzegłem, ze Luo puszcza do mnie oko. Zdziwiony wziąłem skrzypce i zacząłem je stroić.

   - Usłyszycie sonatę Mozarta, naczelniku - zapowiedział Luo równie swobodnie jak przed chwilą.

   Zatkało mnie, myślałem, że zwariował; przecież od kilku lat wszystkie utwory Mozarta czy jakiegokolwiek innego zachodniego kompozytora były w naszym kraju zakazane. Nogi w przemoczonych butach mi zlodowaciały. Trząsłem się z zimna, które znowu mnie ogarniało.

   - Co to jest sonata? - zapytał mnie podejrzliwie naczelnik.

   - Nie wiem - wymamrotałem - To coś z zachodu.

   - Piosenka?

   - Coś w tym rodzaju - odparłem wymijająco.

   Na te słowa w oczach naczelnika pojawiła się czujność dobrego komunisty i w jego głosie zabrzmiała wrogość.

   - A jak się nazywa ta twoja piosenka?

   - To przypomina piosenkę, ale to jest sonata.

   - Pytam, jak się nazywa! - wrzasnął przeszywając mnie wzrokiem.

   Znowu się zląkłem na widok trzech kropli krwi w jego lewym oku.

   - Mozart... - bąknąłem niepewnie.

   - Co Mozart?

   - Mozart myśli o przewodniczącym Mao - dopowiedział za mnie Luo.

   Co za zuchwalstwo! Ale bardzo skuteczne: groźne oblicze naczelnika od razu się rozjaśniło, tak jakby usłyszał coś cudownego. Oczy zwęziły mu się w szerokim błogim uśmiechu.

   - Mozart zawsze myśli o Mao - powiedział

   - Tak, zawsze - potwierdził Luo.

    Kiedy naciągnąłem włosie smyczka, wokół rozległy się entuzjastyczne oklaski, aż się przestraszyłem. Moje zgrabiałe palce zaczęły wędrować po strunach, a w pamięci, niczym wierni przyjaciele, powróciły mi frazy Mozarta. Zacięte twarze wieśniaków odprężały się z minuty na minutę pod wpływem orzeźwiającej radości Mozarta, jak wyschnięta ziemia rozmięka od deszczu. A potem, w pląsającym świetle lampy naftowej ich rysy stopniowo się rozmywały.

Dai Sijie: Balzac i chińska krawcówna.  Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, seria KALEJDOSKOP, Warszawa 2001, 6-8; przełożyła Maria Braunstein