![]() |
| W pustyni i w puszczy |
"Lecz największym zdumieniem i zachwytem napełniały
oboje dzieci inne, latające w małych stadkach ptaki, które dawały prawdziwe
koncerty.
Każde stadko składało się z pięciu lub sześciu samic i jednego, połyskującego
metalicznymi piórami samca. Siadały one szczególnie na pojedynczych akacjach w ten sposób, że
on umieszczał się na wierzchołku drzewa, one poniżej – i po pierwszych tonach,
które wydawały się jakby strojeniem gardziołek, on rozpoczynał śpiew, a one słuchały w milczeniu. Dopiero gdy skończył,
powtarzały jednogłośnym chórem ostatnią zwrotkę jego śpiewu. Po małej przerwie on znów zaczynał i
kończył, one znów powtarzały, po czym całe stadko przelatywało
falistym, lekkim lotem na następną, najbliższą akację i koncert złożony z solisty i chóru rozbrzmiewał w
południowej ciszy powtórnie. Dzieci nie mogły
się tego dość nasłuchać. Nel pochwyciła
przewodnią nutę koncertu i razem z chórem samiczek wyśpiewywała
swym cienkim głosikiem ostatnie tony, brzmiące jak szybko powtarzane dźwięki:
„tui, tui, tui, tui, twiling-ting! ting!”
Pewnego razu dzieci idąc
od drzewa do drzewa za skrzydlatymi muzykantami odeszły
na kilometr od obozu, pozostawiwszy w nim troje Murzynów, Kinga i Sabę,
którego Staś, wybierając się za jedną drogą na polowanie, nie chciał wziąć z sobą, by szczekaniem nie płoszył mu
zwierzyny."
Henryk Sienkiewicz: "W pustyni i w puszczy". Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 1999, 463 s.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.