Mikołaj Biernacki-Rodoć - Muzyków zejście na ziemię

Satyry

Wszystkim jest zapewne znana

Sprzeczka Apolla i Pana

      O flet i fujarę;

W której król Midas za karę,

Że przyznał wyższość fujarze,

Od dumnego Apollina,

Zamiast dostać beczkę wina,

Dostał ośle uszy w darze.

Lecz na tem się nie skończyło.

Słuchajcie, co dalej było:

      Apollo zawoła:

- Nic mnie nie obchodzi zgoła

Sąd jakiegoś niedołęgi!

Ja żądam znawcy, mój Panie,

Zatem pójdziemy po zdanie

Do Jowisza – bez mitręgi.

- Dobrze, mówi Pan, pójdziemy,

Jeszcze raz spróbujemy

      Poszli i przybyli,

Natychmiast się ustawili

Pod oknami wielkiej Sali,

W której piajno herbatę,

I naraz głośną sonatę,

Z ge dur i be mol zagrali.

W Sali był Jowisz, Mars z żoną,

Merkury... więc się bawiono.

      Wtem chaos – szum w głowie.

Jowisz się skrzywił i powie:

„Znowu muzyka, no, proszę,

Dziś już nie wiem, po raz który!

Bądź łaskaw, wyjdź no, Merkury,

Odpraw ich, daj im trzy grosze...

Wyobrażenia nie macie,

Mój Marsie, wiary nie dacie,

      Co to jest to granie!

Spacer, obiad, bal, śniadanie,

Pogrzeb... wszędzie się wciskają,

To kwartety, to sonaty,

To symfonie, to kantaty...

Dość, że graja, grają, grają... „

Tutaj Merkury powraca

I rzecze: „Daremna praca!

      Grać będą od ucha,

Aż się Jowisz dobrze wsłucha,

To koncert Pana i Feba,

Mają nowe instrumenta:

Flet z klapką – fujara dęta.

Żądają krytyki nieba”.

Jowisz rękawy zagina...

„Merkury, gdzie moja trzcina?”

      Mówi: „Chcą krytyki!”

Wybiegł... słychać było krzyki...

Powrócił, siadł na kanapie

I rzekł: „Całe grajków plemię

Kazałem zepchnąć na ziemię:

Niech tam ludziom uszy drapie”.

Filippo Lauri (1623-1694)
King Midas Judging The Musical Contest Between Apollo And Pan
[Król Midas rozstrzyga w muzycznym pojedynku między Apollinem a Panem]

Mikołaj Biernacki-Rodoć: "Muzyków zejście na ziemię”.  W: "Satyry. Wybór". Gebethner i Wolff, Warszawa 1909, s. 32-34